اساتید آموزش تار ما


تار جز، سازهای زهی مضرابی است که در ساخت آن از چوب، پوست، استخوان،سیم (زه) و فلز استفاده می شود.طول تار حدود ۱ متر است.تار از حدود دویست سال پیش یکی از مهمترین سازهای موسیقی ملی ایران بوده است. تار را در حالت نشسته و با قرار دادن تار روی پا می نوازند.تار بصورت افقی روی ران پای نوازنده قرار می گیرد بطوری که دسته ساز به سمت چپ و کاسه آن به سمت راست قرار می گیرد.نوازنده سرانگشتان دست راست را روی دسته حرکت می دهد و با مضرابی که در دست راست دارد به سیمها زخمه می زند

تار صدایی گرفته، محزون و کاملا شرقی دارد و از جنبه داشتن رزونانس، قدرت صدایی بالا و اجرای دستگاه ها و آوازهاي موسيقي سنتی ایران برترین و کاملترین ساز ایرانی محسوب مي شود. تار از يک کاسه که روی آن پوست کشيده درست گردیده که همین کاسه نیز به دو قسمت بزرگ و کوچک تقسیم شده که قسمت بزرگ را( همصدا) یک سیم سفید نازک به نام زیر و یک سیم زرد(بم) که دو تای آخری غالبا به فاصله اکتاو کوک می شوند.

فاصله سیم های هم صوت سفید، نسبت به سیم های زرد غالبا چهارم و سیم های سفید نسبت به سیم بم معمولا فاصله اکتاو یا هفتم را تشکیل می دهند. تار با مضرابی کوچک از جنس برنج به طول تقریبی سه سانتی متر نواخته می شود. در قسمتی از نصف طول مضراب، برای آنکه در دستهای نوازنده راحت قرار گیرد با موم پوشیده شده است. در گذشته سازندگان تار در گوشه و کنار کشور بسيار بودند که نامی از ایشان به جای نمانده و تنها تنی چند از ایشان مثل استاد خاجیک، هامبارسون، فرج الله، آقا قلی، یحیی، برادران صنعت و استاد حاجی و پسرش رمضان شاهرخ شناخته شده اند. کسانی که به بقای اين ساز و تکامل ان کمک کردند و عمر خود را بر سر این کار نهادند.

همان گونه که از دوران قدیم تا زمان حاضر شاهد هستیم توجه به ساز و سازنده آن و روند تکامل آن مد نظر نوازندگان موسیقی ایرانی نبوده و نیست و تنها معدودی از نوازندگان به این مهم توجه داشته و دارند به دلیل همین طرز نگاه، هیچ سند کتبی و تصویری از روند اختراع و تکامل هیچ یک از سازها وجود نداشته و با این که تارسازی بسیار جدید در مقایسه با دیگر سازهای اجرایی انواع موسیقی سنتی در منطقه خاور میانه و آسیای میانه است کمبود منابع و ماٌخذ درباره آن مشهود است. صد البته دنبال کردن مدارک و تصاویر در مینیاتورها و کتب و رسالات قدیم را برعهده محققان میدانیم تنها با دقت در شکل تار میتوان دریافت که این ساز بدرستی و با دقت کامل طراحی و ساخته شده است و حتی نمونه ای از فرم سرپنجه ای به صورت سرپنجه تار و فرم کاسه دو قسمتی آن به این شکل درهم تنیده شده و پیچیده در سازهای قدیم دیده نمی شود.

ساختار ساز تار متشکل از کاسه طنینی، پوست، خرک، دسته، سرپنجه، گوشی ها، شیطانک، سیم گیر و دستان است.وسعت صدای تار نزدیک سه اکتاو است.به دلیل اهمیت فراوان این ساز در دوران قاجار، اساتید بزرگی چون میرزاحسین قلی،غلام حسین درویش و علی نقی وزیری در تکمیل ساختار ساز نقش مهمی داشتند

از تار امروزه در گروه های موسیقی ایرانی، ارکستر های موسیقی کلاسیک و ملی و نیز بصورت تکنوازی استفاده می شود.

مشاوره رایگان